Każdy, kto czytał „Wyznania” św. Augustyna musi być uderzony ogromną szczerością autora. Opisuje on historię swego nawrócenia. Punktem wyjścia jest jego życie pełne błędów i krętych ścieżek. Punktem dojścia jest poznanie prawdy i doświadczenie Bożej miłości, która napełnia ludzkie serce głębokim pokojem. Za tym pokojem serca tęsknią ludzie wszystkich czasów. Dlatego „Wyznania” stały się najczęściej czytanym podręcznikiem życia duchowego.

Sam św. Augustyn mówił, że chciał przez nie podziękować Bogu za wszystko, czego doświadczył w swoim życiu. Jest to więc hymn pochwalny na cześć Bożej miłości i cierpliwości. Opisując swoją duchową sytuację św. Augustyn nie wahał się pisać o słabościach i grzechach, które były jego udziałem. Zresztą, podobny ton znajdujemy już w listach świętego Pawła, który w pewnym miejscu nazwał siebie „płodem poronionym” (1 Kor 15,8).

Św. Augustyn, zdobywając się na tak niezwykłą szczerość, chciał zaświadczyć wobec czytelników o ogromie miłości Boga. Bóg kocha grzesznika! Bóg kocha człowieka, który całymi latami potrafi błądzić szukając swojego szczęścia, tam, gdzie go nie ma i być nie może. Takie właśnie orędzie przebija z lektury „Wyznań”. Opis sytuacji życia w grzechu jest jedynie tłem, ale tłem niezbędnym do uświadomienia sobie wielkości doświadczonej przemiany. Na tym tle miłość Boga jaśnieje niczym słońce na niebie.

Nie ujmując nic z oryginalności tego dzieła trzeba powiedzieć, że „Wyznania” wpisują się w pewien szerszy kontekst praktyki Kościoła. Mam tu na myśli świadectwa chrześcijan żyjących na przestrzeni wieków, świadectwa głoszone czynami i słowami w każdym środowisku, świadectwa przyciągające ludzi do Chrystusa.

W Kościele pierwszych wieków takie świadectwa były głoszone ponadto w formie zorganizowanej w ramach tzw. „Redditio Symboli”, co tłumaczy się z łaciny jako „zwrócenie symbolu wiary”. Było to praktykowane podczas jednego z etapów przygotowania ludzi dorosłych do chrztu. W Kościele pierwotnym bowiem, aby być ochrzczonym, trzeba było przejść długą drogę przygotowania. Kandydat na chrześcijanina musiał być wprowadzony w chrześcijaństwo. To wprowadzenie polegało nie tylko na opanowaniu pewnej wiedzy o Panu Bogu, ale przede wszystkim na zmianie myślenia i mentalności, na duchowym odrodzeniu, na przemianie serca. Ten czas przygotowania zwany był katechumenatem. To właśnie podczas katechumenatu kandydaci na uczniów Chrystusa byli zapraszani, aby publicznie wyznawać wiarę w obrzędzie „Redditio Symboli”.

Wspomniany święty Augustyn w „Wyznaniach„ opisuje publiczne wyznanie wiary niejakiego Wiktoryna, człowieka bardzo wykształconego, który obawiał się, że straci twarz i zostanie wyśmiany przez swoich pogańskich przyjaciół, gdy publicznie przyzna się do Chrystusa. Jednak, dzięki łasce Bożej, odważył się dać świadectwo o swojej wierze, co wywołało entuzjazm zgromadzonych.

Kościół niezmiennie naucza, że wiara nie jest sprawą prywatną, ale publiczną, zgodnie ze słowami naszego Zbawiciela: „Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych” (Łk 12,8-9).

Do tej starożytnej tradycji nawiązuje wyznanie wiary, które odbędzie się w najbliższych dniach w ostródzkiej parafii. Podczas nieszporów, bracia i siostry z pierwszej wspólnoty neokatechumenalnej będą mówić o faktach ze swojego życia, które doprowadziły ich do wiary w Boga Ojca, w Jezusa Chrystusa i w Ducha Świętego.

Samo słowo „wspólnoty neokatechumenalne”, czy „Droga Neokatechumenalna” nie powinno być obce dla większości czytelników, ale trzeba powiedzieć tu kilka słów na ten temat. Jan Paweł II nazwał wspólnoty neokatechumenalne „wiosną Kościoła”, a podczas pontyfikatu Benedykta XVI zostały zakończone prace związane z oficjalnym uznaniem Drogi Neokatechumenalnej. W 2008 roku Stolica Apostolska oficjalnie zatwierdziła Statut Drogi. Określa on Drogę jako pochrzcielny katechumenat. Jest to precedens w historii Kościoła. Dotychczas bowiem słowo katechumenat zarezerwowane było dla duszpasterstwa przygotowującego ludzi do chrztu. Teraz Kościół uznał, że także ochrzczeni potrzebują pomocy, aby w szybko zmieniającym się, zsekularyzowanym świecie, nie tylko trwać przy Chrystusie, ale iść „pod prąd”, w kierunku coraz większej dojrzałości w wierze. Temu właśnie służy pochrzcielny katechumenat oparty na słuchaniu Słowa Bożego i celebracjach różnego typu liturgii. To wszystko odbywa się w ramach małej wspólnoty (więcej o wspólnotach w artykule internetowym na stronie: http://ekai.pl/wydarzenia/x18177/droga-neokatechumenalna-powszechnym-dziedzictwem-kosciola/ ).

Wiara ludzi, którzy wyruszyli w tę Drogę staje się coraz potężniejszą siłą kształtującą mentalność, sposób myślenia, relacje do Boga i bliźniego. Ludzie doświadczają, jak Bóg wydobywa ich z różnych niewoli, które tyle razy wpędzały ich w smutek, rozgoryczenie, zniechęcenie, poczucie niezrozumienia i osamotnienia, a nawet w załamania psychiczne czy depresje.

Każdy z nas jest w jakiś sposób uwarunkowany, nosi różne traumy czy zranienia, które mają negatywny wpływ na nasze życie. Ile niewoli degraduje nas sprawiając, że brzydzimy się samych siebie, rujnuje relacje do innych ludzi i całe nasze życie? Niewola wyniosłości, tego ciągłego posiadania racji, niewola egoizmu, niewola chorej miłości do matki, ojca czy dziecka, niewola opinii ludzkiej, niewola pieniądza i hazardu, niewola pornografii i seksu, niewola gier komputerowych, internetu, czy telewizji. Jeszcze długo można by wymieniać.

Wielu doświadcza trudności w zaakceptowaniu drugiego takim, jakim jest. Często buntujemy się na wydarzenia naszego życia, których nie rozumiemy i które powodują, że cierpimy, wpadamy w nerwice, i w sumie życie nam nie smakuje. To może być choroba, wypadek, zwolnienie z pracy, bankructwo firmy, wyrzucenie ze studiów, trudny charakter współmałżonka, zdrada, niemoc przebaczenia i rozpad małżeństwa, cechy charakteru uniemożliwiające wchodzenie w relacje z drugim człowiekiem - z mężczyzną czy z kobietą, lęki przed przyszłością, lęki przed śmiercią własną i bliskich nam osób, mówiąc krótko, wszystko to, co w jakiś sposób przekreśla nasze plany i marzenia.

Czy rzeczywiście jesteśmy skazani na życie pełne rutyny i niekończących się kłopotów? Czy jesteśmy skazani na życie określane przez ludzi jako szare i bezbarwne? Czy może jednak jest na to jakaś rada?

Odpowiedzią na te pytania są historie życia konkretnych osób. Bracia i siostry ze wspólnoty neokatechumenalnej chcą podzielić się publicznie swoim osobistym doświadczeniem. Chcą opowiadać o działaniu Boga w ich życiu. Na tle trudności, jakie każdy z nich przeżywał pragną zaświadczyć o miłości i wierności Boga, o jego wszechmocy, o tym, że „dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,37).

Są to historie niezwykłe, budzące zdumienie i wzruszenie. Są tak niezwykłe jak obraz raka żyjącego na drzewie palmowym, obraz wykorzystany na plakatach zapraszających na „Redditio Symboli”. Jest to w gruncie rzeczy fragment mozaiki ze starożytnego kościoła w Akwilei. W ten sposób pierwsi chrześcijanie wyrażali niezwykłość swoich doświadczeń Boga. Chrześcijanie XXI wieku mają podobne doświadczenia. Zwieńczeniem tego etapu będzie wręczenie palm, które każdy z nich umieści nad drzwiami swojego domu na znak ciągłej gotowości do świadczenia o Chrystusie. Oczywiście, etap ten nie kończy drogi nawrócenia, nie oznacza, że osoby te już osiągnęły doskonałość. Przed nimi jeszcze wiele zmagań i doświadczeń.

Skorzystajmy z tego niezwykłego wydarzenia. Przyjdźmy na te kilka wieczorów do kościoła. I nie zapomnijmy otoczyć modlitwą tych, którzy będą uzasadniać swoją wiarę, aby czynili to z odwagą i szczerością, i aby Pan Bóg przełamał ich lęki. Bowiem zdecydowana większość z nich nigdy nie mówiła do tak dużej liczby ludzi i nigdy nie stała przed mikrofonem.

Pierwsze nieszpory połączone z wyznaniem wiary odbędą się w poniedziałek 8 marca o godz. 19.15, w kościele Niepokalanego Poczęcia NMP. Kolejne spotkania odbędą się 10, 15, 16 i 17 marca również o godz. 19.15. W dwie środy, 10 i 17 marca nieszporom będzie przewodniczył Ks. Biskup Jacek Jezierski.

ks. Wiesław Janik

Ponad 2 100 polskich misjonarzy pracuje w 94 krajach świata. - Oni potrzebują naszej solidarności, która jest znakiem Bożego błogosławieństwa i więzi z Kościołem lokalnym, który ich posłał - wyjaśnia bp Skworc. To dlatego w II Niedzielę Wielkiego Postu Kościół w Polsce organizuje Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami. Do wszystkich parafii w Polsce zostały już rozesłane materiały liturgiczne i katechetyczne. Znajdują się one w materiałach na Wielki Post, przesłanych przez Papieskie Dzieła Misyjne.

Zgodnie z decyzją Konferencji Episkopatu Polski do puszek w kościołach i kaplicach w całym kraju będzie zbierana ofiara na rzecz Dzieła Pomocy „Ad Gentes”. Jest ono jedną z agend Komisji Episkopatu Polski ds Misji.

- Zebrane ofiary pomogą misjonarzom realizować dzieła ewangelizacyjne i humanitarne - tłumaczy ks. Marek Gałuszka, dyrektor Dzieła Pomocy. Za pieniądze z ubiegłorocznej zbiórki w II Niedzielę Wielkiego Postu (8 III 2009 r.), udało się sfinansować 124 projekty. Zakup lekarstw dla przychodni w Jamajce, budowa i wyposażenie sali porodowej w Kongo czy zakup materiałów i narzędzi ortopedycznych w Papui Nowej Gwinei to przykłady kilku z 13 zrealizowanych projektów medycznych. Wśród 16 projektów edukacyjnych znalazły się m.in. kursy przysposabiające do zawodu dla uchodźców sudańskich w Egipcie i realizacja systemu uzyskiwania i przechowywania wody w Ruandzie. Jednym z 7 projektów charytatywnych był zakup pomocy dydaktycznych, edukacyjnych i dożywianie dzieci w przedszkolu w Kamerunie. Zrealizowano także 88 projektów ogólnych. Objęły one formację misjonarzy świeckich w Brazylii, a także pomoc materialną w budowie Centrum Pastoralnego w Peru, sali katechetycznej w Kamerunie, remoncie zakrystii w Senegalu. Za zebrane w Polsce pieniądze kupiono też Pismo Święte i śpiewniki kościelne w Nikaragui.

Nawiązując do tegorocznego roku duszpasterskiego („Bądźmy świadkami Miłości”), przewodniczący Komisji ds. Misji podkreśla, że dawanie świadectwa Miłości przez misjonarzy polega przede wszystkim na głoszeniu Słowa i udzielaniu sakramentów, wspieraniu integralnego rozwoju człowieka poprzez edukację, ochronę życia i zdrowia oraz promowanie sprawiedliwości i pokoju. - Oddanie się temu dziełu wymaga od nich autentycznego pokochania tych, do których zostali posłani, całkowitego oddania się im - mówi bp Skworc.

Wsparcie finansowe dla misjonarzy „Ad Gentes” uzyskuje nie tylko poprzez misyjną zbiórkę w kościołach, ale także m.in. dzięki SMS-owej akcji „Pomóż polskim misjonarzom”. Wystarczy wysłać wiadomość o treści „Misje” na numer 72032 (koszt 2, 44 PLN z VAT). SMS-a można przesłać za pośrednictwem wszystkich operatorów telefonii komórkowej, którzy zrezygnowali z własnych dochodów związanych z tą akcją. W ramach tej akcji Dzieło Pomocy „Ad Gentes” zrealizowało już ponad 64 projekty edukacyjne i charytatywne m.in. w Tunezji, Kenii, Indiach, Boliwii i Kazachstanie.

W ubiegłym roku Dzieło Pomocy “Ad Gentes” zainicjowało Msze św. w intencji darczyńców, wspierających misje. Odbywają się one każdego miesiąca, w różnych kościołach Warszawy. W tym miesiącu Eucharystia zostanie odprawiona w czwartek, 25 lutego 2010 r. o godz. 17.30 w kościele św. Marcina przy ul. Piwnej.

Dzieło Pomocy “Ad Gentes” zostało powołane przez Konferencję Episkopatu Polski i erygowane 3 października 2005 r. dekretem przewodniczącego KEP, abp. Józefa Michalika. Jego celem jest wspieranie polskich misjonarzy w realizacji ich misji oraz charytatywnej, społecznej i kulturowej na terenach misyjnych, a także gromadzenie i upowszechnianie informacji o działalności misjonarzy polskich i animacja misyjna w Polsce.

źródło: www.episkopat.pl
 

Szkołę Podstawową rozpoczął w rodzinnej miejscowości, jednak wybuch II wojny światowej przerwał edukację. Od roku 1946 r. Jakub Kurzeja kontynuował naukę w Starym Sączu. W 1952 r. złożył egzamin dojrzałości i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Hosianum w  Olsztynie. Święcenia kapłańskie przyjął 02  lutego 1958 r. w Olsztynie, z rąk bpa Tomasza Wilczyńskiego.

Pracował jako wikariusz w parafiach : Dobre Miasto (12 II 1958- 22 VI 1961),  św. Józefa w Olsztynie (23 VI 1961-02 I 1964). Będąc wikariuszem w Dobrym Mieście został oddelegowany przez bpa Tomasza Wilczyńskiego na kilka miesięcy do pracy w par. św. Mikołaja w Elblągu.

Dnia 3 stycznia 1964 r został mianowany wikariuszem-współpracownikiem  parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Orzechowie (dek. Dobre Miasto),  od 14 czerwca 1976 do 30 czerwca 2009 r. był proboszczem tejże parafii.

Od sierpnia 1980 r. aż do przejścia na emeryturę Ksiądz Jakub Kurzeja pełnił obowiązki Wicedziekana dekanatu Dobre Miasto.

Ojciec Święty Jan Paweł II wyróżnił Księdza Jakuba Kurzeję tytułem kapelana honorowego (7 X 1982 r.).

Po osiągnięciu wieku emerytalnego, złożył rezygnację z urzędu proboszcza parafii w Orzechowie i z dniem 01 lipca 2009 r. przeszedł na emeryturę. Zamieszkał w Olsztynie, w pobliżu kościoła bł. Franciszki Siedliskiej.

W tym też kościele zmarł nagle 22 lutego 2010 r. pełniąc posługę duszpasterską w konfesjonale.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w Olsztynie i Orzechowie.

Eksporta do kościoła bł. Franciszki Siedliskiej w Olsztynie 24 lutego 2010 r., gdzie o godz. 13.30 zostanie odprawiona Msza św.

Pogrzeb we czwartek 25 lutego br. o godz. 11.00. w kościele parafialnym Niepokalanego Poczęcia NMP w Orzechowie (dek. Dobre Miasto). 

 Ciało zmarłego kapłana zostanie złożone na cmentarzu parafialnym w Orzechowie.

 Niech odpoczywa w pokoju wiecznym.

x. A. O.

Nekrolog do pobrania: sp-ks-pral-jakub-kurzeja.doc

            Wczorajsze złożenie szczątków do trumny to według tradycji pierwszy etap pogrzebu chrześcijańskiego. Przygotowano dwie trumny: metalową i drewnianą (z drzewa sandałowego). Trumny ufundował Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Doczesne szczątki Kopernika dzisiaj zostaną przewiezione do Torunia, gdzie urodził się i był ochrzczony Wielki Astronom. Jutro w toruńskiej katedrze świętych Janów odbędzie się uroczysta Msza święta w obecności doczesnych szczątków wielkiego Astronoma.

Uroczystościom w Olsztynie przewodniczył Abp Wojciech Ziemba Metropolita Warmiński. W ceremonii złożenia szczątków do trumny uczestniczyli: abp senior Edmund Piszcz, Księża Kanonicy Warmińskiej Kapituły Katedralnej, przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego, księża pracujący w Kurii oraz zaproszeni Goście.

- Nie samym chlebem żyje człowiek (Łk 4, 4);

- Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz (Łk 4, 8);

- Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego (Łk 4, 12).

         W tegorocznym Liście Pasterskim na Wielki Post pragnę zwrócić uwagę na współczesne kuszenia szatana. Zajmiemy się jednym z nich, które bardzo podstępnie i niebezpiecznie skierowane jest przeciwko małżeństwu oraz rodzinie.

1. Nie samym chlebem żyje człowiek (Łk 4, 4).

Chleb jest w tym wypadku symbolem wszystkiego, co jest potrzebne do życia: pokarm, napój, czasem leki. Można do tej grupy potrzeb zaliczyć także mieszkanie, samochód, ubranie, pracę… Niestety, do rzędu potrzeb zalicza się niekiedy także innego człowieka. Tymczasem każdy człowiek jest osobą, dlatego nigdy nie może być traktowany jako rzecz. Osoba ludzka nie może być traktowana jako środek do osiągnięcia jakiegoś celu. I odwrotnie, żadna potrzeba ludzka nie może pozbawić człowieka jego praw jako osoby, także prawa do tworzenia wspólnoty osób.

         Małżeństwo jest wyjątkowo ważną wspólnotą osób: mężczyzny i kobiety dla wzajemnej miłości oraz dla wydania na świat potomstwa. Mężczyzna i kobieta jako małżeństwo, realizują się w pełni i w prawdzie swego człowieczeństwa jedynie przez bezinteresowny dar z samego siebie.

„Chleb”, jako symbol podstawowych potrzeb ludzkich, nie może być nadrzędnym celem życia człowieka, a tym bardziej rodziny. Człowiek oprócz potrzeby „chleba” posiada równie ważne potrzeby: prawdy, kultury, wspólnoty, a przede wszystkim Boga. Pokusa, aby w zamian za „chleb” poświęcić wszystko, także godność osobistą, jest dla miłości małżeńskiej i dla rodziny bardzo niebezpieczna.

2. Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz (Łk 4, 8).

Pochodzenie i przeznaczenie człowieka bardzo pięknie przedstawia św. Paweł: Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa; który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich - w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem (Ef 1, 3-4). Życie ludzkie nie zamyka się więc w ramach dat określających urodzenie i śmierć, ale posiada ono wymiar kosmiczny i wieczny. Bóg wybrał nas przed założeniem świata. Dlatego nasze życie, nasze istnienie jest darem Boga Stworzyciela.

Istnienie człowieka jest ściśle związane z tajemnicą Stworzenia. Jej widzialnym znakiem jest małżeństwo jako powołanie i posłannictwo. W kontekście tej tajemnicy, zaistnienie każdego człowieka jest darem Boga jako Ojca i Stwórcy przy współudziale rodziców. Ten dar powinien być przyjmowany w postawie czci i wdzięczności.

Życie, jako dar Boga Ojca i Stwórcy, nigdy nie przestaje być Jego własnością. Małżonkowie jako rodzice pełnią służbę wobec życia. Otwierają się na jego przyjęcie i je pielęgnują. Wspomagają swoje dzieci w życiowej drodze do Boga. Rodzice nie mają absolutnego “prawa” do dziecka, ponieważ prawo to należy do Boga, a oni są tylko Jego przedstawicielami. Mają być sługami tego prawa, jego adwokatami i obrońcami. Tylko w ten sposób i na tej podstawie przysługuje im “prawo do dziecka”. To prawo jest jednak wyższe niż prawo państwowe i innych społeczności. Jest to prawo do służby i miłości wynikającej z istoty ich powołania.

         Kryzys małżeństwa najczęściej rozpoczyna się od kryzysu wiary. Dzisiaj szatan podsuwa społeczeństwu a także rodzinie inne tzw. wartości, które usuwają Pana Boga na dalszy plan. Pierwszym znakiem, że rodzina zaczyna gubić swoje powołanie jest brak modlitwy. Natura nie znosi próżni. Kiedy zabraknie modlitwy, w której wzywa się Pana Boga, pojawią się bożkowie, którym człowiek zaczyna oddawać pokłon. Dlatego Chrystus wzywa nas do stanowczej odpowiedzi szatanowi: Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz (Łk 4, 8).

3. (…) Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego (Łk 4, 12b).

Powołanie do życia małżeńskiego jako powołanie do rodzicielskiej służby Bogu nadaje rodzinie godność, która zobowiązuje. Zjednoczenie małżeńskie, przez które małżonkowie mówią Bogu swoje TAK, wyrażając gotowość przyjęcia nowego życia jako daru, powinno mieć kształt bezinteresownego wzajemnego daru osób. Tylko w kontekście relacji osobowej daje się zrozumieć zrodzenie człowieka jako odpowiadające prawdzie człowieczeństwa. Poza obszarem tej prawdy nie ma zrodzenia jako wydarzenia w rozumieniu antropologicznym. Można mówić wówczas o “spłodzeniu” w znaczeniu spokrewnionym z procesami zachodzącymi w świecie zoologii, można mówić o “reprodukcji”, jak tego chcą działacze pewnych międzynarodowych organizacji, można mówić o “hodowli” człowieka, jak tego chcą ci naukowcy, którzy utracili poczucie więzi z ludzkością, można mówić o jakichś formach “produkowania” człowieka, kopiowania oraz imitowania egzemplarzy ludzkiego gatunku. Nie ma to jednak nic wspólnego z tym, czym jest ludzkość stworzona przez Boga, ani z tym do czego został powołany człowiek. Próby legalizacji i upowszechniania praktyk biotechnologicznych, zastępujących małżeństwo widziane w jego prawdzie ludzkiej, są zamachem na istnienie ludzkości, są wyzwaniem człowieka rzucanym Bogu Ojcu i Stwórcy.

To jest właśnie współczesna forma trzeciej pokusy, która możliwości techniczne człowieka próbuje stawiać w opozycji wobec Boga. Pan Jezus uczy nas zdecydowanie tę pokusę odrzucać mówiąc: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego (Łk 4, 12).

Z a k o ń c z e n i e

Bądźmy świadkami miłości, każdy w swym środowisku i każdy zgodnie ze swoim charyzmatem. Czas Wielkiego Postu niech stanie się okazją do odnowienia tej największej wartości w życiu człowieka. Małżonkowie i rodziny niech całym swoim życiem ukazują wartość życia budowanego na miłości. Także kandydaci do sakramentu małżeństwa niech przygotowują się starannie do życia w małżeństwie. Przygotowanie się do pełnienia jakiegokolwiek zawodu wymaga starannego wykształcenia. A cóż powiedzieć o małżeństwie, które nie tylko określa całe życie osobiste małżonków oraz ich rodziny, ale ma decydujący wpływ na rozwój społeczeństwa. Wszystkich Archidiecezjan proszę o stałą modlitwę w intencji małżonków i rodzin. Niech Maryja, Matka Pięknej Miłości umacnia rodziny w pełnieniu ich misji wobec siebie, wobec społeczeństwa i wobec Kościoła.

Olsztyn, I Niedziela Wielkiego Postu 2010. 

Do pobrania: list-pasterski-wp-2010.doc

Organizator tej pielgrzymki z ramienia Konferencji Episkopatu Polski Jego Eminencja Ksiądz Kardynał Stanisław Dziwisz Metropolita Krakowski, przekazał bardziej szczegółowe informacje z prośbą o ich upowszechnienie wśród duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego (plik do pobrania).

Ksiądz Kardynał  zaprasza na pielgrzymkę wszystkich kapłanów diecezjalnych i zakonnych, diakonów stałych oraz nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej oraz tych wszystkich świeckich, którzy zechcą włączyć się w modlitwę. O ich mobilizację prosi kapłanów pracujących bezpośrednio w duszpasterstwie.

Natomiast na nocne czuwanie (pierwsza stacja pielgrzymki), które rozpocznie się 30 kwietnia br. o godz. 21.00 w Kaplicy Cudownego Obrazu, są zaproszeni kapłani - delegaci diecezji, zakonów i zgromadzeń.

Plik do pobrania: program-pielgrzymki-kaplanow.doc

Na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia dzięki staraniom ówczesnego Biskupa Warmińskiego Jana Obłąka, Diecezja Warmińska otrzymała pozwolenie na wydawanie własnego dwutygodnika. Czasopismo diecezjalne otrzymało tytuł: Posłaniec Warmiński i zostało opatrzone dewizą: Bóg sam daje nam znak. W założeniu Posłaniec Warmiński miał mieć charakter katolicko-formacyjny. Posłaniec Warmiński został przyjęty z entuzjazmem, czego wyrazem był stosunkowo wysoki nakład: ponad dwadzieścia, a niekiedy około 30 tysięcy egzemplarzy. Lata osiemdziesiąte były bardzo trudne, także dla naszego dwutygodnika. Wobec braku innej możliwości w naszym środowisku, Posłaniec Warmiński niemal od początku udostępniał swoje łamy tematyce społecznej, która pomimo przeszkód ze strony cenzury uczyła nowego i odważnego myślenia o wolnej Polsce. Ponadto, tak jak w całej ówczesnej Polsce, redakcja Posłańca Warmińskiego stała się schronieniem dla ludzi pozbawionych pracy, dotkniętych różnego rodzaju represjami za ich solidarnościowe przekonania. Brak warunków do normalnego okresu wzrastania kosztował Posłaniec Warmiński bardzo dużo. Z pierwszego, ponad dwudziestotysięcznego nakładu mamy dzisiaj jedną dziesiątą. Nie można tego spadku liczby czytelników tłumaczyć tylko brakiem zainteresowania dla słowa pisanego. Główną przyczynę tego stanu rzeczy widzę w podjęciu przez redakcję Posłańca tego nadzwyczajnego zadania, o którym wspomniałem wcześniej. Dwutygodnik Posłaniec Warmiński, za swoją wielkoduszność zapłacił wielką cenę: utracił swoich czytelników, zwłaszcza tych, którym potrzebne było katolickie czasopismo przede wszystkim do budowania fundamentów wiary oraz wiedzy o Kościele. Ponadto, narzucona na samym początku i kontynuowana przez lata formuła Posłańca Warmińskiego jako dwutygodnik również nie jest korzystna dla czasopisma, za które odpowiedzialność, także materialną bierze Archidiecezja Warmińska.

Przychylając się do głosu Rady Kapłańskiej i Kolegium Księży Dziekanów naszej Archidiecezji, w końcu ubiegłego roku podjąłem decyzję o włączeniu Posłańca Warmińskiego do ogólnopolskiego tygodnika katolickiego

Gość Niedzielny. Posłaniec Warmiński nadal zachowa swój tytuł i logo, będzie ukazywał się jako dodatek ogólnopolskiego tygodnika katolickiego, który obecnie zajmuje drugie miejsce wśród tygodników wydawanych w naszym kraju, gdy chodzi o ilość sprzedawanych egzemplarzy i skupia osiemnaście diecezji od Koszalina na północy przez Łowicz, czy Warszawę w centrum Polski, aż po Tarnów na południu. Nowy Posłaniec Warmiński będzie ukazywał się co tydzień, licząc osiem stron, a tematyka zostanie skupiona wokół życia religijnego i duszpasterskiego naszej Archidiecezji.  Wydanie pierwszego numeru jest planowane na I niedzielę Wielkiego Postu tj. 21 lutego br.

Pragnę wyrazić wdzięczność wszystkim osobom, które związane były z Posłańcem Warmińskim w jego dotychczasowej formule od początku jego działalności aż do chwili obecnej. Dziękuję za pracę jaką włożyli w to czasopismo dziennikarze, redaktorzy techniczni i pracownicy administracyjni. Słowa szczególnej wdzięczności pragnę skierować do wszystkich redaktorów naczelnych, którzy  nadawali religijny i kościelny charakter czasopismu, troszcząc się o jego regularne wydawanie. Mam nadzieję, że dotychczasowi współtwórcy Posłańca Warmińskiego włączą się aktywnie w tworzenie jego nowej edycji, aby już jako tygodnik w ramach Gościa Niedzielnego, był rzeczywiście stałym gościem w naszych domach.

Żywię głęboką nadzieję że Posłaniec Warmiński jako diecezjalny dodatek Gościa Niedzielnego zostanie przyjęty z dużą życzliwością przez wiernych naszej Archidiecezji i będzie chętnie czytanym tygodnikiem w naszych domach. Tygodnik Posłaniec Warmiński wraz Gościem Niedzielnym polecam z pełnym zaufaniem naszym kapłanom. Rozbudzanie czytelnictwa prasy katolickiej w parafii stanowi bardzo ważną pomoc, aby Wasz trud duszpasterski przynosił jeszcze wspanialsze owoce w sercach Ludu Bożego.

Ten nowy etap służby Kościołowi na Warmii przez Posłańca Warmińskiego wraz z Gościem Niedzielnym polecam opiece Maryi, Matki Najświętszej. Czytelnikom naszego Tygodnika z serca błogosławię w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen

Olsztyn, VI Niedziela Zwykła 2010 r. 

Powyższy komunikat  odczytać z ambon w niedzielę dnia 14 lutego 2010 r. z gorącą zachętą do nabywania Gościa Niedzielnego wraz z Posłańcem Warmińskim.

11 lutego, w liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes, w bazylice watykańskiej obchodzony będzie XVIII Światowy Dzień Chorego. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności wiąże się on z 25. rocznicą utworzenia Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Jest to dodatkowy motyw dziękowania Bogu za dotychczas przebytą drogę w dziedzinie duszpasterstwa służby zdrowia. Z serca pragnę, by taka okoliczność stanowiła okazję do bardziej wielkodusznego zapału apostolskiego w służbie chorym i tym, którzy się nimi opiekują.

Poprzez doroczny Światowy Dzień Chorego Kościół pragnie szeroko uwrażliwić wspólnotę kościelną odnośnie do wagi posługi duszpasterskiej w wielkim świecie służby zdrowia. Posługa ta stanowi integralną część jego misji, ponieważ wpisuje się w istotę zbawczej misji Chrystusa. On, Boski Lekarz „przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła” (Dz 10,38). Z tajemnicy Jego męki, śmierci i zmartwychwstania ludzkie cierpienie czerpie sens i pełnię światła. W liście apostolskim „Salvifici doloris” sługa Boży Jan Paweł II zawarł słowa rzucające światło na ten temat: „Cierpienie ludzkie - pisał Ojciec Święty - osiągnęło swój zenit w męce Chrystusa. Równocześnie zaś weszło ono w całkowicie nowy wymiar i w nowy porządek: zostało związane z miłością… z tą miłością, która tworzy dobro, wyprowadzając je również ze zła, wyprowadzając poprzez cierpienie tak, jak najwyższe dobro Odkupienia świata zostało wyprowadzone z Krzyża Chrystusa i stale z niego bierze swój początek. Krzyż Chrystusa stał się źródłem, z którego biją strumienie wody żywej” (nr 18).

Pan Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy, zanim powrócił do Ojca pochylił się, by obmyć stopy apostołom, uprzedzając najwyższy akt miłości na krzyżu. Poprzez ten gest zachęcił swoich uczniów, by weszli w Jego logikę miłości, która daje siebie zwłaszcza dla najmniejszych i najbardziej potrzebujących (por. J 13,12-17). Naśladując Jego przykład każdy chrześcijanin jest powołany do ponownego przeżywania, w innych, nieustannie nowych kontekstach przypowieści o miłosiernym Samarytaninie, który przechodził obok człowieka na pół umarłego porzuconego przez zbójców. „Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: «Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał»” (Łk 10,33-35).

Na zakończenie przypowieści Jezus mówi: „Idź, i ty czyń podobnie!”(Łk 10,37). Tymi słowami zwraca się także do nas. Zachęca nas do pochylenia się nad ranami ciała i duszy tak wielu naszych braci i sióstr, których spotykamy na dogach naszego świata; pomaga nam zrozumieć, że z pomocą Bożej łaski przyjętej i przeżywanej na co dzień doświadczenie choroby i cierpienia może stać się szkołą nadziei. W gruncie rzeczy, jak stwierdziłem w encyklice „Spe salvi”: „Nie unikanie cierpienia ani ucieczka od bólu uzdrawia człowieka, ale zdolność jego akceptacji, dojrzewania w nim, prowadzi do odnajdywania sensu przez zjednoczenie z Chrystusem, który cierpiał z nieskończoną miłością” (nr 37).

Już Sobór Watykański II zwracał uwagę na ważne zadanie Kościoła, jakim jest podjęcie troski o ludzkie cierpienie. W Konstytucji dogmatycznej „Lumen gentium” czytamy, że „Chrystus posłany został przez Ojca, «aby głosić ewangelię ubogim…aby uzdrawiać skruszonych w sercu» (Łk 4,18), «aby szukać i zbawiać, co było zginęło» (Łk 19,10), podobnie i Kościół darzy miłością wszystkich dotkniętych słabością ludzką, co więcej, w ubogich i cierpiących odnajduje wizerunek swego ubogiego i cierpiącego Zbawiciela, im stara się ulżyć w niedoli i w nich usiłuje służyć Chrystusowi” (nr 8). To humanitarne i duchowe działanie wspólnoty kościelnej na rzecz chorych i cierpiących na przestrzeni wieków wyrażało się w różnorodnych formach i strukturach służby zdrowia, także o charakterze instytucjonalnym. Chciałbym tu przypomnieć te zarządzane bezpośrednio przez diecezje oraz zrodzone z hojności wielu instytutów zakonnych. Chodzi o cenne „dziedzictwo” odpowiadające temu, że „miłość potrzebuje również organizacji, aby w sposób uporządkowany mogła służyć wspólnocie” (encyklika „Deus caritas est”, 20). Utworzenie przed 25 laty Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia jest częścią takiej kościelnej troski o świat służby zdrowia. Skłania mnie to, by dodać, że w aktualnych warunkach historyczno-kulturowych jeszcze bardziej widać potrzebę starannej i szerokiej obecności kościelnej u boku chorych, podobnie jak obecności w społeczeństwie, zdolnej do skutecznego przekazywania wartości ewangelicznych w obronie życia ludzkiego we wszystkich jego fazach, od poczęcia aż do naturalnego kresu.

Pragnąłbym w tym miejscu podjąć „Orędzie do ubogich, chorych i cierpiących”, jakie ojcowie soborowi skierowali do świata, pod koniec Soboru Powszechnego Watykańskiego II: „Wy wszyscy, którzy odczuwacie poważniej ciężar krzyża - piszą ojcowie soborowi - …którzy płaczecie…nieznani cierpiący nabierzcie odwagi: jesteście umiłowanymi Królestwa Bożego, Królestwa nadziei, szczęścia i życia; jesteście braćmi cierpiącego Chrystusa; i wraz z nim, jeśli tego chcecie, zbawiacie świat!” („Enchiridion Vaticanum”, I, n. 523*, [p. 313]). Z serca dziękuję osobom, które każdego dnia „pełnią służbę wobec chorych i cierpiących”, sprawiając w ten sposób, że „apostolat Bożego miłosierdzia, na który oczekują, coraz lepiej odpowiada na nowe wymagania” (Jan Paweł II, Konstytucja apostolska „Pastor Bonus”, art. 152).

W obecnym Roku Kapłańskim moja myśl kieruje się szczególnie ku wam, drodzy kapłani „słudzy chorych”, znak i narzędzie współczucia Chrystusa, który powinien docierać do każdego człowieka naznaczonego cierpieniem. Zachęcam was, drodzy księża, byście nie szczędzili im troski i pocieszenia. Czas spędzony u boku tych, którzy przeżywają próbę okazuje się owocującym łaską dla wszystkich innych wymiarów duszpasterstwa. Zwracam się w końcu do was, drodzy chorzy, i proszę was, byście się modlili i ofiarowywali wasze cierpienia za kapłanów, aby dochowywali wierności swemu powołaniu, a ich posługa była bogata w owoce duchowe, z korzyścią dla całego Kościoła.

Z tymi uczuciami modlę się dla chorych oraz dla towarzyszących im osób o macierzyńską opiekę Maryi Salus Infirmorum [Uzdrowienia Chorych] i wszystkim udzielam z serca apostolskiego błogosławieństwa.

Benedykt XVI, papież

Watykan, 22 listopada 2009

Już w 1950 roku wstąpił do lubelskiego seminarium duchownego, ale w 1953 roku został decyzją ówczesnych władz politycznych powołany do służby wojskowej w kopalni. Do Warmińskiego Seminarium Duchownego „HOSIANUM” został przyjęty 21 VI 1957 roku. Święcenia diakonatu otrzymał od ówczesnego biskupa pomocniczego dr Józefa Drzazgi 11 II 1962 roku, a kapłańskie z rąk biskupa olsztyńskiego dr Tomasza Wilczyńskiego 22 IX 1962 roku.

Jako wikariusz pracował w Kłębowie 1962-1964, Morągu 1964-1965, Kwidzynie 1965-1966, Miłkach 1966-1968, Rucianem 1968-1969, Ełku 1969-1971, Suszu 1971-1972, Pozezdrzu 1972-1973. Jako administrator w Kutach 1973-1979, Kalniku 1979-1985, Rucianem 1985-1990, Nidzie 1990-2004.

Diecezja Ełcka zawdzięcza mu odbudowę późnogotyckiego kościoła zabytkowego w Kutach koło Pozezdrza oraz budowę kościoła w Nidzie koło Rucianego, natomiast Diecezja Elbląska odbudowę zabytkowego kościoła w Grądkach koło Kalnika.

         Zaczęło się od Kut. Ś. p. Ksiądz Czesław najpierw jako wikariusz w Pozezdrzu uczestniczył w pracach projektowych. Potem, gdy trzeba było podjąć prace budowlane, już jako administrator, za wzorem Księdza Rektora KUL, profesora Mieczysława Krąpca OP, sprowadził rzemieślników-górali. Pojechał do jedynego górala w diecezji, ś. p. Księdza  Jana Molitorisa w Benowie, a on skierował go do proboszcza swej rodzinnej parafii, księdza Mieczysława Zonia w Kacwinie. Ten wskazał cieślę Józefa Gałowicza-Franoska z Kacwina i murarza Franciszka Kuźla (Kuziel) z Niedzicy. I tak rozpoczęła się wieloletnia współpraca z góralami przy odbudowie, konserwacji i budowie kościołów ówczesnej obszernej Diecezji Warmińskiej. Wierni z Kut dali góralom mieszkanie, Ksiądz skupił na spędzie kolejno 10 wieprzów, jedzenie gotowała, też już nie żyjąca, ofiarna Ciocia Księdza. Natomiast materiał, robociznę i sprzęt opłacała Warmińska Kuria Biskupia.

W uznaniu zasług Ksiądz Czesław Giza 1983 roku mianowany został kanonikiem rzeczywistym Pomezańskiej Kapituły Kolegiackiej w Prabutach, a w 1994 Kapelanem Honorowym Jego Świątobliwości Papieża Jana Pawła II.

Zmarł 25 stycznia 2010 roku, pochowany został przez Księdza Biskupa Ełckiego dr Jerzego Mazura SVD na cmentarzu parafialnym Ruciane-Nida 27 stycznia 2010 roku.

Wsparty modlitwami Ludu Bożego, gromadzącego się w trzech kościołach, niech odpoczywa w pokoju wiecznym.

Biskup Julian Wojtkowski